Przekład literacki

***

Сыт я по горло, до подбородка.
Даже от песен стал уставать.
Лечь бы на дно, как подводная лодка,
Чтоб не могли запеленговать.

Друг подавал мне водку в стакане,
Друг говорил, что это пройдет.
Друг познакомил с Веркой по пьяни -
Мол, Верка поможет, а водка спасет.

Не помогли ни Верка, ни водка.
С водки похмелье, а с Верки - что взять?
Лечь бы на дно, как подводная лодка,
Чтоб не могли запеленговать.

Сыт я по горло, сыт я по глотку.
Ох, надоело петь и играть!
Лечь бы на дно, как подводная лодка,
И позывных не передавать.

W. Wysocki

Syty już jestem, nic mi nie trzeba,
Nawet śpiewanie męczy mnie w mig.
Byle by tylko w dnie się zagrzebać,
Tak żeby nie mógł znaleźć mnie nikt.

Kumpel nalewał mi wódkę do szklanki,
Kumpel powiedział – to przejdzie, więc chlej!
Później z dziewczyną mnie poznał jak z bajki,
Wiesz, przy niej zapomnisz, a z wódką jest lżej.

Lecz nie pomogła ni wódka, ni dziewczę,
Po jednym niesmak, po drugim zaś kac.
Byle w tym dnie by się znaleźć nareszcie,
Tak by mnie nie mógł nikt znaleźć choć raz.

Syty już jestem, po same trzewia.
Nawet śpiewanie obrzydło mi!
Byle by tylko w dnie się zagrzebać,
Tak żeby nie mógł znaleźć mnie nikt.

(przeł. Michał Bajorek)

«Случай на шахте»

Сидели пили вразнобой
"Мадеру", "старку", "зверобой",
И вдруг нас всех зовут в забой, до одного:
У нас - стахановец, гагановец,
Загладовец,- и надо ведь,
Чтоб завалило именно его.

Он - в прошлом младший офицер,
Его нам ставили в пример,
Он был, как юный пионер - всегда готов,-
И вот он прямо с корабля
Пришел стране давать угля,-
А вот сегодня - наломал, как видно, дров.

Спустились в штрек, и бывший зек -
Большого риска человек -
Сказал: "Беда для нас для всех, для всех одна:
Вот раскопаем - он опять
Начнет три нормы выполнять,
Начнет стране угля давать - и нам хана.

Так что, вы, братцы,- не стараться,
А поработаем с прохладцей -
Один за всех и все за одного".
...Служил он в Таллине при Сталине -
Теперь лежит заваленный,-
Нам жаль по-человечески его...

W. Wysocki

„Zdarzenie w kopalni”

Piliśmy sobie każdy wie,
Wódeczkę z gwinta, piwko mdłe.
Gdy nagle „Na dół, zbierać się!”, tak alarm brzmiał.
To jeden z nas w robocie as,
każdemu w dupę chyba wlazł.
I przysypało właśnie jego, pech tak chciał.

On portów naszych bronił bram,
za przykład go stawiali nam,
bo tak jak harcerz zawsze pomoc pragnął nieść.
Gdy marynarską rzucił brać,
ojczyźnie przyszedł węgla dać.
I przez ten węgiel przysypany leży gdzieś.

Zeszliśmy w szyb i jeden typ,
co kiedyś siedział, to nie wstyd.
Zatrzymał gestem ręki nas dodając tak:

„Jak odkopiemy, jego mać,
znów zechce węgla komuś dać!
A my przesrane wtedy mamy i to jak!

Tak więc pracujmy z taką mocą,
By się nie zmęczyć, no bo po co?
I żeby nikt tu bohatera nie grał sam!
... był nagradzany i miał plany,
A teraz leży przysypany.
A tak po ludzku to zwyczajnie żal go nam...

(przeł. Michał Bajorek)